wtorek, 21 lipca 2020

„Poza prawdą” Edyta Kahl-Łuczyńska



Lubię debiuty, dlatego tym razem również sięgnęłam po niego. Czasami po takiej powieści można wyłapać perełkę polskiej literatury. Czy tym razem zostałam porwana przez bohaterów powieści napisanej przez Edytę Kahl-Łuczyńską?

Jak zrozumieć decyzję o rozstaniu, nie znając jej powodów?

Poznajemy Antoninę w momencie, gdy jedzie ze swoim narzeczonym Adamem do jego mamy. Kobiety mają się poznać. Spotkanie przebiega elegancko,  w miłej atmosferze. Samo zakończenie może wydawać się nieco dziwne, gdyż starsza kobieta raptownie zaniemogła i prosi syna, by ten z nią został. Antosia wraca sama, zastanawiając się, czy zrobiła lub powiedziała coś, co wpłynęło na zdrowie kobiety. Tematy były różne, od zaborczych rodziców do rodzinnej historii Antosi.

 „ - Mądra matka nie wychowuje dziecka dla siebie, lecz dla innych, zgadza się pani?”

Adam po tym spotkaniu oddalał się od kobiety, aż w końcu zerwali ze sobą. Rozstali się bez wyjaśnienia, o co tak naprawdę chodziło. Została po nim pustka, żal i tysiące domysłów. Odszedł jak drań, ale w sercu czuł rozpacz. Został zmuszony do takiego kroku, chociaż kochał tę kobietę całym sercem. Co takiego się stało, że posunął się na tak drastyczne zakończenie? Czy zrobił tak za namową matki?
Czy jest dla nich nadzieja? A może lepiej, żeby już nigdy się nie spotkali?




Czytając dalsze losy naszych bohaterów, dowiadujemy się czy radzą sobie po rozstaniu, uczestniczymy w ich życiu. Jak to bywa, raz jest dobrze, raz źle. Bo los człowieka bywa przewrotny, raz daje, a raz zabiera. 


„ - Ból to coś, co same w sobie generujemy. A po co się krzywdzić? Nie lepiej z pokorą zaakceptować, że coś nie wyszło, nie udało się, że ktoś nas nie chce?”


 Autorka w swojej debiutanckiej powieści pokazała nam wspaniały klimat Sudetów, wszystkie jego zalety oraz uroki malowniczej Chorwacji. Kto był w tych rejonach, na pewno z przyjemnością powspomina poznane już tereny: górskie szlaki lub oliwne gaje. Jeśli nie był, to zostanie zaczarowany i nabierze ochoty na ich zdobycie.

Historia tej pary, choć została rozdzielona, cały czas się plącze, przewija. Takie jest ich przeznaczenie? A może kiedyś w końcu im się uda?

Książkę czyta się lekko i z zainteresowaniem, ponieważ przez cały czas nie wiemy, co takiego się stało, że para bohaterów nie może być razem. Prawda ujawni się dopiero na samym końcu. Przez całą historię nie brakuje wartkich akcji ani emocji, czasami śmiechu, czasami smakowitych kąsków typowych dla regionu Dolnego Śląska.


„ - Chciałem, żebyś stanęła oko w oko z prawdziwym problemem. Pomyślałem sobie, że identyfikując się ze mną, poczujesz, ile warta jest każda chwila spędzona w zdrowiu, bez świadomości choroby, bez czyhającej za rogiem kostuchy. Taki mały eksperyment...”

„Poza prawdą” to opowieść o miłości, cierpieniu, o chorobie i tragicznych skutkach błędów z przeszłości. Pokazuje jak kolejne pokolenia mogą cierpieć za błędy popełnione przez przodków. Czasami nieświadomie ranimy najbliższych własnymi błędami i nie mamy na to wpływu, gdyż losu nie da się cofnąć.

  Polecam!


poniedziałek, 20 lipca 2020

Rozmowa z Wiolettą Sawicką autorką książek „OLEŃKA. PANIENKA Z BIAŁEGO DWORU” i „FRANKA W OBCYM DOMU” sagi „Wiek miłości, wiek nienawiści”






- W Pani najnowszej powieści o ziemiańskiej rodzinie z Kresów („Franka w obcym domu”) istotną rolę odgrywa historia. Skąd pomysł, by akcję umieścić w dość odległej przeszłości?

- Według mnie nie jest to aż tak odległa przeszłość. To początek XX wieku - pełnego przemian, postępu, narodzin nowego świata. Ale też niosącego wiele cierpienia, że wystarczy wspomnieć dwie wojny światowe. To gotowe tło do wielu książek, choć dla mnie inspiracją do napisana sagi „Wiek miłości, wiek nienawiści” były losy mojej kresowej rodziny. Pierwowzorem postaci Oleńki jest zaś moja prababka Jadwiga Franciszka Kochanowska.

- W jaki sposób zdobywała Pani informacje o niej?

- W pierwszej kolejności informacji o prababci szukałam u najstarszych członków rodziny. Moja ciocia spisała wspomnienia z tego, co kiedyś usłyszała od swojej matki. Ja natomiast odnalazłam w Moskwie jedną z prawnuczek prababci, która napisała do archiwum w Grodnie i otrzymała garść danych. Większości dokumentów nie dało się niestety odtworzyć, bo dwie wojny światowe i późniejsza sowietyzacja zrobiły swoje.

- „Franka. W obcym domu” to drugi - po „Oleńka. Panienka z Białego Dworu” - tom o losach hrabianki Ostojańskiej. Co tym razem czeka główną bohaterkę?

- Bardzo się zmieniła. Zderzenie z twardą rzeczywistością obcego jej świata będzie bolesne, ale Oleńka jest silna, więc zaciska zęby i się nie poddaje. To czas kiedy trwa apogeum wielkiej wojny. To także czas bieżeństwa, czyli przymusowej ewakuacji, a mówiąc wprost wypędzania cywilów, głównie kobiet i dzieci, z ziem zaboru rosyjskiego w głąb Rosji. Według różnych źródeł wypędzono wtedy około trzech milionów ludzi. Wielu zginęło po drodze, wielu nigdy nie wróciło z dalekiej Syberii. Oleńka, a właściwie w nowym życiu już Franka, wraz z dziećmi też dzieli tułaczy los. Trafiają za Wołyń, gdzie dochodzą do głosu ukraińscy nacjonaliści.

- Co najbardziej podoba się Pani w Oleńce?

- Bardzo ją lubię, nie tylko przez rodzinny sentyment, ale dla niej samej - za jej siłę, dumę i odwagę. Dziś o takich kobietach mówi się potocznie twardzielki. Dla mnie to prawdziwe bohaterki, które w trudnych czasach, gdy mężczyźni poszli na wojnę, same musiały zatroszczyć się o byt dla siebie i dzieci.

- To powieść, która może spodobać się również mężczyznom?

- Jak najbardziej. Są w niej emocje, wartka akcja, rzeczywiste tło historyczne, ale wyłącznie w takiej ilości, aby służyło do ukazania przeżyć bohaterów. Od razu jednak uspokajam - nie napisałam podręcznika do historii. Naturalnie, jak wskazuje nazwa serii „Wiek miłości, wiek nienawiści”, jest też miłość oraz mrożące krew w żyłach wydarzenia. Starałam się także różnicować język powieści.

- To znaczy?

- W tamtych stronach mówiono specyficzną mieszaniną języka polsko-białoruskiego. Pamiętam niektóre zwroty, jakim posługiwała się moja babcia, więc też je w książce przytaczam, aby oddać klimat czasu i miejsca. Przede wszystkim zaś ukazana jest determinacja młodej kobiety, by w świecie ogarniętym nienawiścią ocalić dzieci, resztki człowieczeństwa i miłość.

 
- Czy saga powstaje według ściśle określonego planu?

- Tak, ale zazwyczaj w trakcie pisania wymyka się on spod kontroli i bohaterowie sami mnie prowadzą. Natomiast zanim przystąpię do pisania, gruntownie się przygotowuję, czyli uzbrajam się w niezbędną wiedzę. W przypadku sagi zamęczam pytaniami znajomego historyka albo kolegę, który pasjonuje się militariami. Potrafię napisać mu w nocy sms-a z pytaniem jakiego koloru były mundury rosyjskich dragonów, jeśli akurat w tym momencie potrzebuję tego do książki. Zawsze odpisuje i jeszcze mnie nie znienawidził (śmiech). Czytam też wiele opracowań, pamiętników, archiwalnych gazet, przekopuję rodzinne archiwa. Wszytko po to, aby w miarę wiernie oddać rzeczywistość.

- Pracuje już Pani nad trzecią częścią?

- Tom III „Maria. Dziewczyna z kwiatem we włosach” jest prawie na ukończeniu. Główną bohaterką staje się córka Oleńki, Marysia. Naturalną koleją rzeczy część wątków z życia Marii zaczerpnęłam z doświadczeń mojej babci. Czytelnicy poznają ją jako dorosłą kobietę w czasach, gdy Hitler dochodzi do władzy. Akcja częściowo toczy się w III Rzeszy, a częściowo na Kresach. Wybucha II wojna światowa. Od wschodu do Polski wchodzą sowieci. Więcej jednak nie mogę zdradzić.

- Wiem, że pisze Pani głównie „po godzinach”, w nocy. To kwestia braku czasu, czy raczej ciszy panującej wokół?

- Piszę „po godzinach”, bo pracuję na etacie. A do pisania rzeczywiście potrzebuję samotności i absolutnej ciszy. Wtedy słyszę swoje myśli. Nie znoszę, gdy ktoś mi je płoszy. Rzecz jasna zdarzają się niekiedy twórcze kryzysy. Wsiadam wówczas na rower lub idę do lasu, albo czytam po kolei kilka książek, żeby skierować myśli na inne tory. Wtedy się odblokowuję i kryzys mija.

- Czym jest dla Pani pisanie?

- Piszę, bo lubię. To moja pasja, przygoda, ale też pewna forma terapii. Wyrzucam z siebie w książkach emocje i mogę przeżywać wiele żyć. Staję się tym bohaterem, o którym akurat piszę. To fascynujące doświadczenie!

- Jak  najbliżsi reagują na Pani twórczość?

- Od dzieci najczęściej słyszę: „Ty ciągle piszesz!”. Na szczęście są już dorosłe, więc nie mam moralniaka, że nie poświęcam im maksimum uwagi. Mam wyrozumiałą rodzinę i przyjaciół - wiedzą, że kiedy piszę przepadam dla świata. Jestem też zodiakalnym Rakiem, mam więc wyczuloną wrażliwość i skłamałabym, gdybym teraz powiedziała, że nie obchodzą mnie krytyczne uwagi. Odkąd zaczęłam pisać moim pierwszym konsulatem, czytelnikiem i krytykiem jest mój mąż. Czasem, gdy nie podoba mu się jakiś mój pomysł potrafi przeforsować swoje zdanie (śmiech).

 
- A co robi Wioletta Sawicka, kiedy nie stuka po nocach w klawiaturę?

- Bardzo lubię sprzątać, ale gotować już nie, bo kuchnia to zdecydowanie nie moje terytorium (śmiech). Owszem potrafię coś upichcić i gdy trzeba staję przy garach. Częściej jednak zajmuje się tym mój mąż. Nieźle mu idzie, więc mu nie przeszkadzam. Relaksuje mnie też... pisanie i wymyślanie nowych historii. Nie należę natomiast do tak zwanych bywalców.

- Co konkretnie ma Pani na myśli?

- Trudno mnie gdzieś wyciągnąć do ludzi. Zdecydowanie wolę bezludzia i dziką naturę. Kocham Warmię i Bieszczady i tam najlepiej wypoczywam. A kiedy coś mnie naprawdę wkurzy, wtedy „wyżywam się na szmatach”. Dzięki czemu mam dwa w jednym - schodzi ze mnie złość i dom lśni czystością.

Rozmawiał Artur Krasicki




środa, 15 lipca 2020

„Chciałbym nigdy cię nie poznać” Wiktor Krajewski - RECENZJA PRZEDPREMIEROWA



Wydawnictwo skusiło mnie do sięgnięcia po tę pozycję słowami napisanymi na okładce książki, że jest to intymna opowieść o miłości dziecka do babci.
Ja również swego czasu byłam bardzo związana z babcią i  skusiłam się na przeczytanie właśnie tej powieści. 
Nie żałuję, bo to naprawdę bardzo wartościowa historia. 




Wiktor Krajewski oddał w nasze ręce niesamowitą książkę. Jest ona cienka, bo zaledwie 184 strony, ale są to strony pełne miłości, tęsknoty i bólu po śmierci ukochanej osoby.
W tej cienkiej książce jest tyle emocji i uczuć, że aż czasami boli serce. Jest tu zawartych kilkadziesiąt krótkich rozdziałów, które można w spokoju czytać, a jeśli jest taka potrzeba, zrobić sobie przerwę. Wszystko napisane jest z ogromnym uczuciem, prawie tak, jakbyśmy czytali kogoś myśli, przez co jest trochę chaosu w treści. Oczywiście w niczym to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie, podkręca atmosferę.
 
Poznajemy dorosłego już mężczyznę, który wspomina swoje dzieciństwo i wspólnie z nim wracamy do wcześniejszych momentów jego życia, w których najważniejszą osobą była babcia. Nie mama, lecz właśnie ona, najstarsza z rodu. To ona zdominowała jego życie, ona przytulała i śpiewała kołysanki, i to ona obiecała mu, że nigdy go nie zostawi. 
Nie była zwyczajną babcią, była bardzo energiczną i ekscentryczną kobietą, która uważała wnuka za największy skarb, ale wymagała też od niego najwięcej. Nie miał z nią łatwego życia. Na pewno wiedział, że zawsze, ale to zawsze mógł na nią liczyć.


„Obiecywałem, że jej oddam. Nie oddałem nigdy. Gdyby teraz żyła, oddałbym jej wszystko. Ale postanowiła umrzeć, a więc dalej mam długi. Największy to dług wdzięczności. Że ją miałem. Nadal trochę mam. Ale przy tym wszystkim mam do niej żal i coraz częściej myślę, że chciałbym nigdy jej nie poznać.”

Odebrałam tę powieść bardzo osobiście. Ja również długo nosiłam w sobie żal, tak jak bohater książki, że odeszła z mojego życia najwartościowsza osoba, chociaż obiecywała, że zawsze będzie obok...




poniedziałek, 13 lipca 2020

„Historia pewnego zakończenia” Marta Grygiel RECENZJA PATRONACKA


Marta Grygiel oddała w nasze ręce fantastyczną powieść.
Pierwszy raz spotkałam się z taką pozytywną energią emanującą z historii opisanej na kartkach książki.

Poznajemy naszą bohaterkę Annę w momencie, gdy planuje wyjazd nad morze, tym razem bez męża. Właśnie się z nim rozstała. Ten wyjazd dla niej to lekarstwo na udręczone serce i obolałą duszę. Towarzyszymy jej w podróży i razem docieramy do wspaniale położonego pensjonatu. Opisy już nabierają kolorów, już nas czarują. No bo wyobraźcie sobie morza szum, krzyk mew i cudowny widok na bezkresne obszary wody. Takie momenty pozwalają poczuć się szczęśliwym, wolnym i zapomnieć o swoich problemach. 

 „Bardzo łatwo przywiązujemy się do drugiej osoby. Do człowieka, swojego życia, różnych nawyków, a jak trudno później jest się pozbierać, gdy wszystko stracisz i musisz zacząć od zera.”

Anna robi właśnie wszystko, by zapomnieć o przeszłości, chociaż jest to dla niej trudne. Cały czas zastanawia się nad tym, gdzie popełnili błąd. Przyjechała tutaj, gdzie wszystko się zaczęło. Chciała rozliczyć się i zapomnieć. Zacząć wszystko od nowa. Czy jej się to uda?

Do pensjonatu przyjeżdżają jeszcze inne kobiety, ale dwie wybitnie rzuciły się Ani w oko. Jedna z nich — Iza — jest w trakcie rozwodu, drugą jest Julka — wdowa. Trzy samotne kobiety, które połączyła niewidoczna nić wzajemnego porozumienia, szacunku i oddania.

Co da im to spotkanie nad morzem? Czy miały spotkać się tutaj, by wspólnie podnieść się z kryzysowych chwil swego życia? Czasami los wie, co robi i sprawia, że odpowiednie osoby spotykają się w odpowiednim miejscu.







Poznajemy życie bohaterek i na pewno niejedna czytelniczka utożsami się z nimi. Podczas spotkań kobiet wychodzą na jaw rzeczy, które w normalnym, zabieganym świecie schodzą gdzieś na margines, na dalszy plan. A szczęście? O tym każdy marzy, prawda?
Miłość, szczęście i dobre życie — każdy do tego dąży i poszukuje, tylko nie każdy znajduje. Takiego klucza poszukują również nasze bohaterki. Każda w inny sposób, z lepszym lub gorszym skutkiem, ale idą własną drogą, wspierane przez pozostałe towarzyszki. Dzieli je wiele, a połączyła przyjaźń i joga.


Książka napisana przez Martę Grygiel jest refleksyjna z fajnym przesłaniem. Taki wyjazd nad morze, do pensjonatu, gdzie praktykuje się jogę, to cudowna odskocznia od życia w biegu. Ja z przyjemnością czytałam o medytacjach i wszystkich pozycjach jogi. Wręcz spajałam informacje, rozluźniając się jednocześnie. Ta książka ma niesamowity klimat. Odnosi się wrażenie, że joga otwiera umysł, pozwala zajrzeć do sekretnych miejsc w głowie i spojrzeć na swoje życie nieco inaczej. Bardziej docenić to, co się ma, lub dbać, by nie stracić.

Czytanie historii Anny i jej przyjaciółek dało mi ogromną przyjemność. Podczas lektury odzyskałam spokój i łagodność, która udzieliła mi się wraz z przekręcanymi stronami. Autorka potrafi czarować słowami i snuć poetycką gawędę o jodze. Jestem przekonana, że historia dziewczyn trafi do gustu każdego czytelnika. 

Jak napisała autorka, joga to nie tylko wybór, ale sztuka życia. 
Polecam!

 

czwartek, 9 lipca 2020

„Bliżej niż myślisz” Ewa Przydryga


 Piekło jest puste, a wszystkie diabły są tutaj...

Poznajemy Nikę Wermer, właścicielkę niewielkiego pensjonatu w Gdyni. Wydaje jej się, że była świadkiem morderstwa. Wydawało jej się, że zamaskowany mężczyzna wynosił do bagażnika swojego samochodu dziewczynę, która wynajmowała u niej pokój. Tę scenę widziała na podglądzie kamery z monitoringu. Wezwany na miejsce rzekomej zbrodni funkcjonariusz policji nie zauważa żadnych dowodów, pokój wygląda na nieużywany i znika nagranie z kamer. A może to wymysł zamroczonej lekami i alkoholem właścicielki? Może to tylko złudzenia? 
Właścicielka postanawia przeprowadzić śledztwo na własną rękę. Pragnie dowiedzieć się, kim była tajemnicza dziewczyna i kto ją wywiózł w takim stanie. 

Nasza bohaterka dzięki znajomemu hakerowi zaczyna śledztwo i poprzez aplikację Find Face odnajduje tożsamość nieznajomej. Okazuje się, że ta osoba nie żyje już od dwóch lat. I co dalej?  Czy faktycznie coś się uroiło właścicielce pensjonatu? Wcześniej leczyła się w zakładzie psychiatrycznym; czy uwierzą jej?
Przekonajcie się sami, bo dziać się będzie. 
Dojdzie do tego, że i jej życie będzie zagrożone.





Jak dla mnie to świetny thriller psychologiczny z elementami kryminalnymi. Na pewno porywa od pierwszych stron. Autorka w rewelacyjny sposób bawi się czytelnikiem, pokazując nam tropy, każe myśleć, ale też pokazuje nam psychikę ludzką. Jak łatwo manewrować człowiekiem, jak łatwo osądzić, zniszczyć. Pokazuje nam również toksyczne relacje matki z córką. To przejmujące fragmenty książki, które sprawiają, że czasami włos się na rękach jeży. Pełno tu kłamstw i intryg. 
Lubię właśnie takie książki, w których nic nie jest wiadome od początku, gdy nie wiemy, kto tak naprawdę kim jest. Tu wszystko się zmienia. 

Dajcie namówić się na spacer ścieżkami pełnymi mrocznej mgły, gdzie koszmarne wspomnienia, pełne demonów przeszłości, otulają i sprawiają, że odczujecie niepokój.
Myślę, że niejedna osoba potraktuje historię Niki jak swego rodzaju terapię. 

Polecam! 










czwartek, 2 lipca 2020

„Diabelski hrabia” Melisa Bel RECENZJA PATRONACKA


 Jest to debiut i muszę przyznać, że bardzo dobry debiut.
Autorka uruchamia wehikuł czasu i zabiera nas do olbrzymiej posiadłości Greenbill w Anglii 1818 roku.

Jest to pierwsza część cyklu „Niepokorni”.


Nasz hrabia od dziecka kochał piękną Jocelyn, córkę rządcy posiadłości. Ona, nieświadoma jego miłości, wyszła za mąż za kuzyna hrabiego - Edwarda. On sam z rozpaczy zaciągnął się na front, myśląc, że zapomni o dziewczynie.
Czy to mu się udało? 

Po wielu latach w ogromnym pałacu życia towarzyskiego nie widać ani nie słychać. Jest to bardzo zaniedbane i mroczne wręcz gmaszysko. Hrabia Charles Winston nazywany jest diabelskim, gdyż tak wygląda jego twarz -  pełna smutku i wrogości. Cała jego postawa jest wręcz demoniczna. Wielki i postawny niczym sam diabeł.
Jego oczy o lodowatym spojrzeniu przyciągają uwagę kobiet i oczywiście hrabia sobie nie żałuje. Wykorzystuje fakt, że przyciąga do siebie kobiety.
Pewnie długo by tak jeszcze próbował zapomnieć o swojej pierwszej miłości, gdyby nie list i przyjazd pewnej osoby. Nie spodziewał się jej w posiadłości, ale taka była wola umierającego i nie mógł postąpić inaczej, jak przyjąć wdowę po kuzynie u siebie na zamku. Takim zrządzeniem losu Jocelyn wraca w to samo miejsce, tylko, że po śmierci męża została bez pieniędzy.  

Jak to spotkanie wpłynie na hrabiego? Czy nadal będzie coś czuł do pięknej dziewczyny z młodości? Czy ona dowie się o jego młodzieńczym zakochaniu?




„Diabelski hrabia” to na pewno wciągający romans historyczny, który przeniesie nas do innej epoki, do innego świata. Autorka stworzyła wyśmienitą powieść, która jest idealnie skrojona pod czytelnika. Styl tej historii jest czasami trywialny, momentami wzbudzający uśmiech, ale bohaterowie opisani genialnie! Całość potrafi wciągnąć i przykuć naszą uwagę na kilka godzin. Może dlatego, że historia ta podana jest w ciekawej formie, która nie nudzi, lecz intryguje. Całość jest okraszona specyficznym klimatem i lekkością. Autorka stworzyła dla nas świetnie wykreowanych bohaterów. Kreacje są prawdziwe, zgadzające się z daną epoką i ma się ochotę być tam razem z nimi, pójść razem z nimi na bal i tańczyć do białego rana. Nie są to bohaterowie jednowymiarowi. Są bardzo rozbudowani, ich postępkami kierują różne motywy. To, jak odbierzemy głównych bohaterów, zależy od nas. Hrabia może być diabelski, mroczny i władczy, a może też być podniecający, seksowny i uwodzicielski.
Jocelyn natomiast cicha, wycofana i uległa lub rozsądna,  czarująca ze zmysłem planowania. Bohaterowie wzbudzili we mnie całe spektrum uczuć i myśli. 

Na początku akcja spokojna, wszystkie wydarzenia następują nieśpiesznie w sobie wyznaczonym porządku. Dzięki takiemu zabiegowi możemy bliżej poznać naszych bohaterów i zapoznać się z ich życiem. Później już akcja przyśpiesza, nabiera rumieńca, a my wkraczamy w świat pełen tajemnic. Poznajemy również kota, a nawet i psa, którzy odgrywają tutaj również kluczowe role.

Jeśli wahacie się przed sięgnięciem, bo to romans, zapewniam, że się nie rozczarujecie. To bez wątpienia powieść dla każdego. Cała ta historia z hrabią, gdzie rządzą koligacje i ród męski, gdzie kobieta musi mieć swojego opiekuna, bo inaczej sobie w życiu nie poradzi, porwała mnie i zachwyciła, mogłabym nawet rzec, że oczarowała swoją prostotą i romantyzmem.


Polecam z całego serca świat, jaki stworzyła autorka. Jest on pełen intrygujących bohaterów, wartkiej akcji oraz sporej dawki humoru.